برترین

حتما اطلاع دارید که بحث داغ روزهای اخیر هدفمند کردن یارانه‌هاست. این طرح چه خوب یا بد، چه درست یا نادرست، تاثیرات غیر قابل انکاری بر همه‌ی جامعه‌ی ما اعم از تولید کننده و مصرف کننده خواهد داشت. طبق پیش‌بینی‌های مرکز پژوهشهای مجلس تورمی تا ۶۰% قابل وقوع خواهد بود. این چنین تورمی حتی در کوتاه مدت موجب ایجاد نوساناتی در رفتار مصرف‌کننده و تولید کننده خواهد شد. در حوزه‌ی رفتار مصرف‌کننده، خرید کاهش خواهد یافت و برخی تقاضاها به بعد موکول خواهد شد. البته در اینجا قصد ندارم در مورد این حوزه بحث کنم. بحث اصلی در خصوص رفتار تولید کننده خواهد بود. تولید کننده در چنین شرایطی با تناقضاتی روبرو خواهد شد. از سویی با افزایش هزینه‌های حامل‌های انرژی بهای تمام شده‌ی کالا و خدمات افزایش خواهد یافت و از سوی دیگر تقاضا با مشکل مواجه خواهد شد. تولید کننده برای فروش رفتن کالای خود احتمالا به سیاست کاهش هزینه‌ها برای کاهش قیمت روی خواهد آورد. از طرف دیگر اگر تولید کننده صادر کننده هم باشد که مجبور است نه تنها افزایش نداشته باشد که کاهش برای افزایش رقابت پذیری داشته باشد. از طرف دیگر در شرایط کاهش هزینه، اولین اقدام تولید کننده کاهش نیروی انسانی است.
با محاسبه‌ی سر انگشتی می‌توان فهمید که حتی کاهش نیروی انسانی هم نمی‌تواند جوابگوی افزایش قیمت حامل‌های انرژی باشد. البته ظاهرا دولت قولهایی داده است که از تولید کننده‌ها حمایت کند، اما به هر حال تورم موجود در جامعه حتی با فرض ثابت بودن قیمت حامل‌های انرژی بر قیمت سایر عوامل تاثیر خواهد گذاشت. مسلما چنان که بیان شد کاهش نیروی انسانی اولا تا حدودی امکان‌پذیر است (زیرا فرض بر این است که تولید کننده قصد کاهش تولید را ندارد) ثانیا جوابگوی هزینه‌های اضافه شده نخواهد بود. بنابراین تولید کننده از سایر هزینه‌ها نظیر بازاریابی، تبلیغات، تحقیقات، آموزش و … خواهد کاست. متاسفانه دیوار بازاریابی به نوعی کوتاهتر از سایر واحدهاست و مدیران از جمله واحدهایی که به دنبال کاهش هزینه‌ها در آنها خواهند رفت بازاریابی است. کاهش هزینه‌های بازاریابی می‌تواند به از دست دادن بازار و کاهش فروش بینجامد. همین جا تناقضی بزرگ آشکار می‌شود. تولید کننده در این شرایط قصد دارد بازار خود را حفظ یا گسترش دهد و از طرف دیگر با کاهش هزینه‌ها امکان دارد بازار را از دست دهد!

کمک کنید تا این تناقض را بررسی کنیم.