برترین

 هدف ازآفرینش انسان

سؤال ۱: چراخدواند عزوجل ماراآفریده است ودلیل آن چیست ؟

درآیات قرآن بیانات مختلفی دررابط باهدف ازآفرینش انسان آمده است که درحقیقت هرکدام به بعدی ازابعاد این هدف اشاره دارد . ازجمله « وما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِیَعْبُدُون»[۱] ؛من جن وانس را برای عبادت خودم آفریدم  .

ودرجای دیگر آمده است : «الَّذی خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَیاةَ لِیَبْلُوَکُمْ أَیُّکُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً »[۲] ؛آن خدائی که مرگ وزندگی راآفرید تاشمارابیازماید تاکدامین شما بهتر عمل می کنید. .

ودرآیه ۱۱۹ هود هدف ازافرینَش را پذیرش رحمت حق یاد می کند.می فرماید:  «إِلاَّ مَنْ رَحِمَ رَبُّکَ وَ لِذلِکَ خَلَقَهُمْ » ؛مگرآنچه پروردگارت رحم کند وبرای همین (پذیرش رحمت و درسایه آن تکامل) آنهاراآفرید.

ودرجای دیگر علم وآگاهی ازشناخت قدرت وعظمت خداوند، هدف ازافرینش قلمداد شده است «اللَّهُ الَّذی خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ وَ مِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ یَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَیْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدیر».[۳] ؛خداوند کسی است که هفت آسمان راآفرید واززمین نیز مانند آن خلق کرده است ، فرمان اودرمیان آنها نازل می شود تابدانید خداوند برهمه چیز تواناست .

 باوجود اینکه تعبیرات قرآن درین راستا متفاوت است، ولی همه این تعبیرات به یک امرمشترکی اشاره دارد وآن عبارت ازپرورش ، هدایت وپیشرفت وتکامل انسان است که درسایه عبادت وبندگی خالصانه خداوند متعال نصیب انسان می شود وازهمین طریق به مقام خلیفة الّلهی دست می یابد وبه مقام قرب حق می رسد.

بنابراین هدف وغرض این خلقت وآفرینش به خود انسان برمی گردد نه به خدا،زیرا خداوند وجودی است بی نهایت ازتمام جهات وچنین وجودی کمبودی درآن راه ندارد تابخواهد باآفرینش انسان کمبودها ونیازهایش را برطرف سازد . زیرا اوخود برهمه چیز تواناست  (إِنَّ اللَّهَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدیرٌ) [۴]

نتیجه اینکه: هدف اصلی آفرینش همان «عبودیت» است ومسأله علم ودانش وامتحان وآزمایش ، اهدافی هستند که درمسیر عبودیت قرار می گیرندوثمره عبودیت خالصانه خداوند رها شدن از بندگی غیر خدا ورسیدن به نهایت اوج تکامل وقرب به خدا است . زیرا عبودیت وبندگی اطاعت بی قید و شرط وفرمانبرداری خداوند درتمام زمینه ها است .

بنده کامل کسی است که به جز او نیندیشد غیراورا به فراموشی بسپارد ودرراه اوگام بردارد.

درحدیثی ازامام صادقu می خوانیم که امام حسین u دربرابر اصحابش فرمود: «انّ الله عزّوجل ماخلق العباد الاّ لیعرفوه فاذا عرفوه عبدوه ،فاذا عبدوه استغنوا بعبادته عن عبادة من سواه»؛ خداوند بزرگ بندگان را نیافرید مگر به خاطر اینکه اورا بشناسد ، هنگامی که اورا بشناسد عبادتش می کند ، هنگامی که اورا عبادت کردند ازبندگی غیراو بی نیاز می شوند.[۵]